„Soli Deo Gloria”

mozaika autorstwa M. I. Rupnika SJ z kaplicy urszulanek w Ljubljanie

III. Niedziela Wielkiego Postu

      Jezus i Samarytanka (J 4,5-42)

      Wodą żywą, o której mówi Jezus, jest On sam. Wodą żywą jest Jego objawienie dane dla zbawienia świata. Chrystus ukazuje cenne wartości tej wody. Może ona zaspokoić pragnienia i tęsknoty ludzkiego serca.

     Samarytanka, to kobieta pogrążona w codzienności, doświadczona przez życie, to kobieta z problemem, z poplątaną przeszłością i wielokrotnie zawiedziona.

     Chociaż Jezus wie o niej wszystko, nie potępia, nie odrzuca, lecz traktuje ją z szacunkiem i miłością. Dla ratowania człowieka, Zbawiciel nie waha się łamać przyjętych zwyczajów, uprzedzeń religijnych czy społecznych.

     Spotkanie przy studni uleczyło rany duszy i przemieniło serce tej zawiedzionej i zagubionej kobiety.

Woda, którą daje Chrystus,
staje się źródłem wody
tryskającej ku życiu wiecznemu
( por. J 4,14)

s. Boguchwała Kuras OSU

‹‹‹ inne rozważania