W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia 2011 r. zmarły dwie nasze siostry ze wspólnoty w Krakowie: s. Maria Bonawentura (Łucja) Nowak od Jezusa Ukrzyżowanego i Niepokalanego Serca Maryi oraz s. Maria Michała (Anna) Jendrzejczyk od Jezusa Ukrzyżowanego i Niepokalanego Serca Maryi.

Liturgia pogrzebowa odbędzie się dnia 13 grudnia 2011 r. w kaplicy Sióstr Urszulanek przy ul. Starowiślnej 9 w Krakowie.

9.20 - różaniec

10.00 - MSZA ŚW.

11.55 - odprowadzenie do grobowca
od głównej bramy na cmentarzu komunalnym Kraków - Rakowice

Siostra Michała przeżyła w Zakonie 64 lata. Przebywała w wielu domach prowincji. Najdłużej, 24 lata - aż do śmierci - należała do wspólnoty w Krakowie.

Była osobą bardzo oddaną Zakonowi, chętnie podejmującą polecane prace, często wymagające od niej przedsiębiorczości, dyskrecji i odwagi (zwłaszcza w czasach komunistycznych). Siostra była osobą skromną, usuwającą się w cień, z dużym poczuciem godności osobistej, ale i humoru. Wielokrotnie pełniła obowiązki infirmerki (tzn. pielęgniarki) domowej, pracowała w prowadzonym przez nas Domu Opieki Społecznej oraz w krakowskiej Infirmerii Prowincjalnej.

Siostra pozostała wierna modlitwie. Od kilku miesięcy nie mogła już uczestniczyć we Mszy św. ze Wspólnotą, ale słuchała jej w radiu i codziennie przyjmowała Komunię św. W jej postawie widoczny był wypracowany przez lata hart ducha i wierność podjętym zobowiązaniom.

Siostra Bonawentura przeżyła w Zakonie 57 lat, z tego 54 lata we wspólnocie krakowskiej. Siostra zajmowała się różnymi pracami domowymi, ale przede wszystkim przez długie lata była zakrystianką. Obowiązek ten spełniała z wielkim oddaniem. Z pietyzmem podchodziła do wszystkiego, co dotyczyło kaplicy. Owoce jej pracy widoczne są do dziś w postaci pięknie haftowanych ornatów, zadbanej bielizny kielichowej, dobrze zagospodarowanej zakrystii.

Siostrę cechowała wielka cześć do Najświętszego Sakramentu oraz szacunek w stosunku do kapłanów. Do ostatnich dni przed śmiercią uczestniczyła ze wspólnotą we Mszy św. i w nabożeństwach. Z Eucharystii czerpała siły do pogodnego i ofiarnego życia, zwłaszcza, gdy cierpienie coraz wyraźniej wpisywało się w jej codzienność. Byłą osobą, która bardzo kochała Zakon i ceniła życie wspólnotowe. Gdy już musiała pozostawać w swoim pokoju, nie przestawała interesować się tym, co dzieje się we wspólnocie.