III NIEDZIELA ZWYKŁA

Trzecia Niedziela Zwykła - moja ziemia pogan

Gdy Jezus dowiaduje się o uwięzieniu Jana Chrzciciela, nie idzie do Jerozolimy, nie szuka centrum religijnego ani politycznego ciężaru Izraela. Ewangelista Mateusz mówi, że Jezus „usuwa się” do Galilei - używa czasownika, który oznacza świadome wycofanie się, zmianę miejsca w odpowiedzi na to, co dzieje się w historii. To nie jest ucieczka, ale odczytanie momentu: czas zapowiedzi dobiega końca, zaczyna się czas wypełnienia. I ten nowy etap nie rozpoczyna się tam, gdzie wszystko jest uporządkowane i pobożne, lecz na ziemiach, które od wieków noszą w sobie pamięć klęski.

Galilea, ziemia Zabulona i Neftalego, była pierwszą częścią Izraela zniszczoną przez Asyrię. To tu zaczęło się rozbicie królestwa, deportacje, mieszanie ludów i religii. Przez wieki były to tereny pogranicza - geograficznego, kulturowego i duchowego. Dla mieszkańców Judei Galilea była prowincją, miejscem religijnie podejrzanym, „Galileą pogan”, ziemią, na której trudno było mówić o czystości wiary. A jednak to właśnie tam Jezus postanawia zamieszkać. Mateusz podkreśla, że Jezus nie tylko przychodzi do Kafarnaum, ale „osiada” - zakorzenia się w przestrzeni, która dla wielu była symbolem oddalenia od Boga.

W tym geście wypełniają się słowa proroka Izajasza: lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie. Ciemność nie oznacza tu jedynie grzechu, ale stan życia w cieniu historii, która się nie udała, w poczuciu, że coś zostało utracone bezpowrotnie. To właśnie w takim miejscu rozbrzmiewa pierwsze orędzie Jezusa: „Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebios”. Wezwanie do nawrócenia nie jest groźbą, ale zaproszeniem do zmiany myślenia, do spojrzenia na własną historię w świetle Boga, który przychodzi właśnie tam, gdzie człowiek przestał się Go spodziewać.

Nad brzegiem Jeziora Galilejskiego, z dala od świątyni i jej rytuałów, Jezus powołuje pierwszych uczniów. Wchodzi w ich codzienność pracy, w zmęczenie i monotonię dnia. Jego słowo trafia w serce ludzi, którzy nie są elitą religijną, a jednak potrafią natychmiast zostawić sieci. To „natychmiast” nie jest impulsem, lecz odpowiedzią na światło, które wreszcie rozświetliło ich ziemię.

Początek Ewangelii w Galilei pokazuje, że Królestwo Boże rodzi się nie w centrum, ale na peryferiach; nie tam, gdzie wszystko jest czyste i uporządkowane, lecz tam, gdzie historia nosi rany. Bóg wybiera ziemie pogardzane, aby objawić swoją bliskość. Światło zapala się właśnie tam, gdzie ciemność wydawała się już stanem trwałym.

s. Anna Kalecińska