26 kwietnia przeżywamy liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Dobrej Rady. Od 1467 r. kult Matki Bożej Dobrej Rady związany jest z niewielkim freskiem, który znajduje się w kościele Augustianów w Genazzano (środkowe Włochy) - światowym centrum tego kultu.
Na początku XX wieku papież Leon XIII włączył wezwanie „Matko Dobrej Rady” do Litanii Loretańskiej.
W Polsce najwcześniejsze ślady kultu Matki Bożej Dobrej Rady związane są z obrazem lubelskim (XVI wiek) w kościele Ducha Świętego oraz w kościele św. Jacka w Warszawie.
„Matka Boża Dobrej Rady” to tytuł nadany Maryi w celu podkreślenia Jej roli jako pośredniczki i wychowawczyni wypraszającej u Boga łaskę światła w trudnych sytuacjach, zwłaszcza wymagających roztropnych decyzji w życiu duchowym lub działalności apostolskiej.
Modlitwa
Boże, Dawco wszelkich dobrych i doskonałych darów, daj nam wszystkim, którzy się do Maryi uciekamy, abyśmy z Jej macierzyńskiej ręki mogli otrzymać dobrą radę, pomoc i wsparcie w naszej biedzie, wątpliwościach i potrzebach przez Jezusa Chrystusa, Syna Twego. Amen.
S. Boguchwała Kuras OSU
Ewangelia tej niedzieli prowadzi nas w samo sedno tego napięcia między bliskością Boga a ludzką niezdolnością rozpoznania Go bez miłości. Kiedy Jan wypowiada słowa: „Oto Baranek Boży”, nie tworzy nowego obrazu. Sięga po język głęboko zakorzeniony w pamięci Izraela. Jest ofiarą składaną zamiast człowieka, a nie obok niego. To zwierzę, które nie broni się, nie ucieka, nie walczy – i właśnie dlatego może zostać złożone na ołtarzu.
Posłuszeństwo
jest w człowieku wielkim światłem,
które sprawia, że każdy czyn staje się dobry
i godny przyjęcia.
św. Aniela Merici
