Gdy współcześni faraonowie prześcigają się w dokonywaniu cudów, mających przyciągnąć naszą uwagę i zagarnąć w niewolę, Bóg nie przestaje „mówić do nas przez Syna” (por. Hbr 1,1). Czyni to przez znaki, które stawia przed nasze oczy: żłób – krzyż – ołtarz! W nich objawia swoją istotę… Istotę Boga, który w Synu „uniżył samego siebie, ogołocił… stał się posłusznym aż do śmierci krzyżowej…” (por. Flp 2, 5-11), by dokonać największego z cudów – zmartwychwstania!
Niech blask Jego zmartwychwstania przyćmi bożki współczesnego świata i na stałe zwiąże nas z Tym, który ma moc przywrócić nam ŻYCIE i uczynić szczęśliwymi !
Radosnego świętowania Tajemnicy naszego Odkupienia!
Siostry Urszulanki UR
Ewangelia tej niedzieli prowadzi nas w samo sedno tego napięcia między bliskością Boga a ludzką niezdolnością rozpoznania Go bez miłości. Kiedy Jan wypowiada słowa: „Oto Baranek Boży”, nie tworzy nowego obrazu. Sięga po język głęboko zakorzeniony w pamięci Izraela. Jest ofiarą składaną zamiast człowieka, a nie obok niego. To zwierzę, które nie broni się, nie ucieka, nie walczy – i właśnie dlatego może zostać złożone na ołtarzu.
Szukajcie najpierw Królestwa Bożego.
św. Aniela Merici
