Wspólnota rybnicka w tym roku ma wiele powodów do dziękczynienia i radości. Jednym z nich są jubileusze, które celebrowałyśmy: w lutym srebrny jubileusz s. Estery Grzegorek, pod koniec sierpnia zaś srebrny jubileusz s. Benedykty Łaznowskiej i złoty jubileusz s. Moniki Stolarczyk.
Takie chwile są bardzo cenne dla wspólnoty, bo stanowią okazję do uwielbienia Boga za powołanie i wierność, za możliwość życia konsekracją, za dar charyzmatu. Każda z nas, przy tej okazji, świętuje swoją historię powołania i drogi. Niedzielę 29 sierpnia charakteryzowała doniosła liturgia, pełna skupienia, pokoju i powagi, radosne świętowanie przy stole i rekreacja, podczas której obejrzałyśmy prezentacje multimedialne charakteryzujące losy, ale też duchowość obu Jubilatek.
Niech Jezus będzie uwielbiony w naszych Siostrach teraz i na wieki.
Ewangelia tej niedzieli prowadzi nas w samo sedno tego napięcia między bliskością Boga a ludzką niezdolnością rozpoznania Go bez miłości. Kiedy Jan wypowiada słowa: „Oto Baranek Boży”, nie tworzy nowego obrazu. Sięga po język głęboko zakorzeniony w pamięci Izraela. Jest ofiarą składaną zamiast człowieka, a nie obok niego. To zwierzę, które nie broni się, nie ucieka, nie walczy – i właśnie dlatego może zostać złożone na ołtarzu.
Dusza czuje się wezwana
podążać jedynie tą drogą,
którą jej wyznacza Ten,
za którym tak żarliwie tęskni.
św. Maria od Wcielenia
