W przededniu Tygodnia Biblijnego w naszym klasztorze Lublinie odbył się dzień skupienia poświęcony tematyce słuchania. W czasie, w którym wszyscy jesteśmy otoczeni ze wszystkich stron różnymi dźwiękami, bodźcami wzrokowymi i dotykowymi, sztuka słuchania wydaje się coraz bardziej potrzeba, a równocześnie bardzo trudna. By żyć pełnią, znaleźć przestrzeń na słuchanie drugiego człowieka i Boga, potrzebujemy posłuchać samych siebie, a do tego konieczna jest cisza. O tym właśnie jak poszukiwać ciszy, jak dobrze słuchać siebie, innych ludzi i tego co mówi do nas Bóg, zastanawialiśmy się wspólnie w czasie sobotniego skupienia 18 kwietnia 2026 r.

16 kwietnia 2026 r., w naszej bursie odbyło się wyjątkowe spotkanie z profesor Monika Przybysz z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego – medioznawcą, specjalistą ds. PR. i badaczem wpływu mediów na codzienne życie człowieka. Choć wydarzenie było dedykowane przede wszystkim wychowankom bursy, cieszyło się również zainteresowaniem osób z zewnątrz oraz rodziców. Poruszane treści okazały się na tyle uniwersalne i pobudzające do refleksji, że dla wielu uczestników stały się impulsem do głębszych przemyśleń.

Modlitwa to coś więcej niż słowa. To przestrzeń spotkania. A spotkanie 6 maja 2026 r. będzie okazją do zatrzymania się przy tym, czym naprawdę jest modlitwa. Sięgniemy do Katechizmu Kościoła Katolickiego, który w piękny sposób pomaga wejść w jej głębię. Wykład poprowadzi s. Monika Pławecka OSU.

W pogrzebie, który odbył się 11 kwietnia 2026 r. w kaplicy zakonnej wzięły udział siostry ze wspólnot w  Pokrzywnie, Krakowie, Rybniku i Poznaniu, przedstawiciele dawnego i obecnego grona pedagogicznego, pracownicy szkoły, uczniowie, rodzina, a przede wszystkim liczne grono dawnych uczennice śp. s. Rafaeli.

Siostry Urszulanki UR posługują w grybowskiej Bazylice pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej od sierpnia 2020 r. Kustosz tutejszego Sanktuarium NMP i Bazyliki ks. Prałat Ryszard Sorota rokrocznie wręcza zasłużonym parafianom „Złoty” medal.

Oktawa Wielkanocy to wyjątkowy czas wdzięczności za dar Zmartwychwstania i nowe życie, które przynosi Chrystus. Ta piękna modlitwa, przypisywana św. Symeonowi Nowemu Teologowi, prowadzi przez głębokie dziękczynienie, oczyszczenie serca i pragnienie bliskości z Jezusem żyjącym na wieki.

W języku hebrajskim jednym z najczęstszych słów oznaczających grób jest qéver (קבר). To słowo pochodzi od rdzenia q-v-r, który oznacza „zakopać”, „ukryć”. Grób w biblijnym rozumieniu to miejsce ukrycia, powierzenia czegoś ziemi, tak jak w ziemię zakopuje się ziarno.

Jezus wychodzi z uczniami za potok Cedron. To dolina oddzielająca Jerozolimę od Góry Oliwnej, ale jednocześnie przestrzeń naznaczona niezwykłą historią. Sama nazwa Cedron pochodzi od hebrajskiego słowa qidrôn, które oznacza „ciemny”, „mroczny”, „czarny”. Niektórzy łączą to także z obrazem wody zmieszanej z popiołem, brudem, a nawet krwią. Nie jest to więc tylko potok - to miejsce symbolicznie związane z ciemnością, oczyszczeniem i tym, co zostaje odrzucone. W tradycji Starego Testamentu Cedron był miejscem granicznym, przejściem między miastem a pustką, między tym, co uporządkowane, a tym, co niepewne. To właśnie tam rozgrywały się momenty kryzysu, oczyszczenia i decyzji.

Wielki Post to czas szczególny – trochę jak duchowa siłownia, trochę jak porządki w sercu, a trochę jak dłuższa rozmowa z Kimś, kto zawsze ma dla nas czas. W minionym Wielkim Poście, w sumie jak co roku, w naszych dziełach apostolskich przeżywaliśmy go bardzo intensywnie. Gdy podliczyłyśmy wszystkie dni rekolekcyjne, wyszło ich 65, jak nie więcej?! To nie tylko liczba – to konkretne dni słuchania, stawiania pytań, a także ciszy, budowania więzi i licznych spotkań, które – mamy nadzieję – zostawiły ślad w sercach.

Jak usłyszeć siebie? Jak usłyszeć drugiego? Jak usłyszeć głos Boga? Zapraszamy na dni modlitwy i nauki słuchania, przez które będzie prowadzić nas św. Aniela Merici. Jest to szczególny czas dla tych, którzy chcą w codzienności słuchać Boga i podążać za Jego wezwaniami.

W Wielki Czwartek patrzymy na Jezusa, który kocha „do końca”. W oryginale J 13,1 pojawia się wyrażenie εἰς τέλος (eis telos), które można rozumieć nie tylko jako koniec w sensie czasowym, ale także jako szczyt, pełnię, spełnienie i cel. Słowo telos ma więc sens dynamiczny. Jezus nie kocha „do ostatniej chwili”, ale do maksimum. Jego miłość nie zatrzymuje się przed upokorzeniem, zmęczeniem, zdradą ani cierpieniem. W Janowym opisie ta miłość nie kończy się na pięknych słowach, ale prowadzi do gestu umywania nóg, a ostatecznie do krzyża. To znaczy, że Bóg nie czeka, aż staniemy się idealni. On sam bierze na siebie ciężar naszej drogi i doprowadza swoją miłość do pełni. Właśnie tak objawia się Jego chwała: nie w dominacji, ale w służbie i darze z siebie.